WELKOM

Als kind, aan mijn moeders hand, zag ik veel slenterende benen. Ik draalde niet, liep snel mee, wachtend op dat ene moment, die ene plek, dat ene moment, midden in het centrum, tussen die passerende mensen.

Daar; dat moment, Kerkstraat moet het geweest zijn, het stuiten op dat onveranderlijk brok brons, in de vorm van een ponypaardje. Hier gebeurde het, ouders tilden hun kinderen op en zetten het op de rug van dit beestje, deze rug, glimmend, stralend brons, door de vele kinderbillen die het aangeraakt hadden, ik keek de mensen aan, waande mij in het middelpunt van het universum.

Sculptuur, een moment van stilstand, het heeft mij nooit meer losgelaten.
 

Carla


“ Ik maak gewoon 'dingen' , waar je voor kan staan en waartoe je je kan verhouden. Eigenlijk het enige 'ware'.  ”